Zo tussen het poppetjes tekenen door wil ik nog wel eens een blik uit het raam werpen. Ik woon hier in de mooiste en oudste stad van Nederland aan een druk kruispunt, dus er is altijd wel wat te zien.

Van een aanrijdinkje (bijna altijd slechts een beetje blikschade) of een idioot die roekeloos door rood rijdt (of is het juist een enorm stoere held?), kijk ik niet meer op. Maar als je van alle kanten sirenes hoort loeien en er aan de overkant van de straat een huis in brand blijkt te staan, dan lopen er wel wat rillingen over je rug.

Dan maak ik me liever zorgen over een geheimzinnige tas die een of andere onverlaat voor mijn deur heeft achtergelaten. Tóch een lichte teleurstelling als ik hem na twee dagen durf te openen en er helemaal geen bom maar een oude lamp in blijkt te zitten.

Komen die agenten mij halen? Maar ik heb helemaal niks gedaan! En die kogelvrije vesten zijn zwaar overdreven! Oh wacht, ze stappen weer in en rijden verder naar de beoogde plaats van bestemming.

Zo'n gebeurtenis is wel veel spannender dan die 19.621 lopers die één keer per jaar mijn huisje passeren tijdens de Zevenheuvelenloop. Al is het wel weer heel leuk om Vara live's Dolf jansen, stripcollega Rob D. en mijn modeltekenjuffrouw met een paars aangelopen gezicht voorbij te zien rennen.

Van alle toestanden die ik vanuit mijn raam mocht bezichtigen, geniet dit duifje in een boom, met een strakblauwe lucht in zijn rug, toch wel mijn voorkeur. (Dat zeg ik natuurlijk alleen maar om dit weblogberichtje uiterst gevoellig te laten eindigen.)