Er kwamen wat plekjes vrij op de strippagina's van Veronica Magazine en als 'huistekenaar' van het blad mocht ik een voorstel voor een nieuwe strookjesstrip van mijn hand aan de redactie voorleggen. Slim als ik ben stelde ik ze een redactiestripje voor (wat Peter de Wit en André Franquin kunnen, kan ik ook heus wel een klein beetje), waardoor de kans dat men het daadwerkelijk zou willen hebben met zo'n 80% toenam. Als hoofdpersonage koos ik voor Diederik uit The Girl Is Mine, met in mijn achterhoofd de gedachte dat ik dan misschien nog wat exemplaren van mijn onverkoopbare, nergens te verkrijgen, met geen enkele prijs gehonoreerde stripalbum kwijt zou kunnen raken. Om de aandacht van de (mannelijke) lezertjes te trekken voegde ik een akelig schaars en strak geklede juffrouw met twee ferme borsten aan de strip toe. Om op korte termijn wat kant-en-klare proefstrookjes te kunnen leveren, hertekende ik wat oude Meneer Foutjes-stroken met de nieuwe personages in de hoofdrol. (Waarvan twee afleveringen met door collega Herman Roozen bedachte grappen.)

Mijn doortrapte plannetje werkte (over een paar weken verschijnt de eerste aflevering in het blad) en afgelopen vrijdag mocht ik wat sfeer komen proeven en foto's maken op de redactie. Hieronder, exclusief voor mijn webloglezertjes, een foto die ik op de vormgeefafdeling van de redactie maakte. Een imposant en indringend kijkje in de keuken van de wereld die Veronica Magazine heet.

Ontwerpschetsjes met een glimp van de hoofdpersonages en wat mopjes in ontwikkeling.

De eerste vijf proefstroken in schetsvorm, nog zonder tekst en met overdreven veel aanstellerige perspectieflijnen. (Dat gaat zo lekker makkelijk op de computer.)

Even zeuren.

De heenreis met de trein naar de Veronica-redactie was een kleine ramp: i.v.m. een brandje in een trein tufte ik, tussen Nijmegen en Utrecht in een toch al met tien minuten vertraagde intercity, achter een STOPtrein aan. Na in Utrecht overgestapt te zijn in de trein naar Hilversum, kwam - toen de trein tien minuten na vertrektijd nóg niet vertrokken was - de conducteur persoonlijk langs om te vertellen dat de machinist zoek was...

Uiteindelijk toch nog in Hilversum aangekomen dacht ik slim te zijn door onmiddelijk een vrouw aan te schieten om haar de weg te vragen. Maar de lieve schat wist mij exact de tegenovergestelde richting te sturen van waar ik heen had moeten lopen. (Misschien had de snor die ze droeg me achterdochtig moeten maken.) Dolle pret op de redactie toen bleek dat ik er ongeveer een halfuur over had gedaan om het Veronica-kantoor - dat ongeveer driehonderd meter vanaf het station staat - te bereiken.

De terugreis verliep gelukkig vlot en soepeltjes, en ondanks dat ik in een behoorlijk vol balkon zat - met vlakbij een Groesbeeks echtpaar waarvan je je bij de vrouwelijke wederhelft een Hannah Tokkie in een rolstoel moet voorstellen - heb ik 'stiekem' twee tegenover mij zittende jongedames kunnen portretteren. (Voor de mensen die het niet weten: Groesbeekse mensen praten met een volume waarvan professor Zonnebloem's oren nog opengeplopt zouden zijn. Dat doen ze allemaal. Écht!)