Jaaaaren geleden, ik was nog een frissche en jonge knul, twijfelde ik of ik nou realistische of komische strips wilde gaan tekenen als ik later groot was. Nu, op mijn oude dag, heb ik nog steeds niet in mijn hoofd kunnen stampen hoe alle botjes en spiertjes van het menselijke lichaam nu precies in elkaar steken, en dat moest je, volgens een uitspraak van Dick Matena in een of ander oud interview, als tekenaar van realistische strips toch écht weten om niet als charlatan door de mand te vallen. De keuze was niet zo moeilijk: doorgaan met het veel expressievere en creatievere bolle- neuzenstijltje, dus. Bovendien vond ik, naarmate ik ouder werd, de meeste realistische strips er steeds lelijker en onestethischer uit gaan zien.

In een Stripspecial uit 1986, die ter ere van de Tweede Nijmeegse Stripdag werd uitgegeven, stond zowel een humoristisch als een realistisch getekende strip van mijn magere jongenshandje.

Badmuts was qua humor een beetje door Sjef van Oekel geïnspireerd, en een van de weinige strippagina's die ik met penseel heb geïnkt. Destijds dacht ik nog dat een échte striptekenaar zijn strips daar altijd mee MOEST inkten. Ik heb daar een stevige weerzin jegens strips als Bommel, Pogo, The Spirit en andere virtuoos gepenseelde strips aan overgehouden. (Of die nieuwe hype in Stripland: Blankets van Graig Thompson. Yéch! Wel heel knap, natuurlijk. Ahum.)

klik op de plaatjes voor een leesbare vergroting.

Tijdens het tekenen van Fans! was ik liefhebber van popartiest Prince en van de strip Thorgal (en dat laatste probeerde ik niet te verbergen). Zo'n achttien jaar later woon ik op een tiental meters afstand van de kiosk die ik op pagina 4 heb getekend, en die binnenkort tegen de grond gaat.