Iedere donderdag volg ik een cursus modeltekenen bij De Lindenberg. In het begin kwam ik niet verder dan minuscuul getekende stripachtige vrouw- en manfiguurtjes, terwijl ik juist van dat stripstijltje af wou, ik wilde écht leren tekenen! Nu, jaren later, schrik ik er niet voor terug om met een dikke penseel een enorm vel papier met acrylverf te bewerken. Helaas nog steeds té preciezig, braaf en stripachtig, maar we geven de moed niet op, want het is erg leuk om te doen. Én erg moeilijk: zojuist bladerde ik door een enorme stapel schilderwerk van een jaartje of wat geleden, en ik kan niet wachten tot het 'oud papier' hier weer eens langskomt... Hier vind je wat oude werkjes terug (zoek naar de nakende dames).

Eén van de jaarlijks terugkerende opdrachten (waar ik me wél aan houd), is het aan de hand van een kunstkaart naschilderen van een model. Heerlijk! Compositie en kleur liggen al helemaal vast, dus je hoeft 'alleen nog maar' het model in de stijl van de desbetreffende kunstenaar vast te leggen. Als beloning voor het harde werken mag ik van mezelf na afloop van de les met wat bevriende medecursisten naar de kroeg. De donderdag is mijn favoriete dag van de week. Dat je het maar weet.

De Picassokaart was een grote uitkomst bij dit niet al te inspirerende model.

Ik had zin om met heftige kleuren te werken en koos Corneille als voorbeeld. Of het nu aan het luipaardvelletje op de grond of de clichématige manier waarop de vrouw tegen het bed leunt ligt, weet ik niet, het is in ieder geval een hopeloze kitschtekening geworden.

Alberto Giacometti paste uitstekend bij de chagrijnige stemming, waarin zowel het model áls ik die avond verkeerden. Na de pauze probeerde ik, in een tweede portret, met wat vrolijkere kleurtjes de avond nog te redden, maar het mocht niet baten. Geen flauw idee meer welke kunstenaar hiervoor als voorbeeld diende.

Dit model, geschilderd in de stijl van Kokoschka, kan ik me totaal niet herinneren. Terwijl ik echt nóóit drink tijdens de les...