Regelmatig lach ik collega De Boertje hardop in zijn lieve gezichtje uit, als blijkt dat een door hem opnieuw gemaakte tekening nauwelijks te onderscheiden is van de eerdere versie.

Nu ben ik er echter zélf ook ingetuind. De eerste tekening van mijn The Girl Is Mine-albumcover was al voor meer dan de helft ingekleurd, toen ik besloot er helemaal opnieuw aan te beginnen. Hij voelde niet goed aan. Voor de leek is versie twee, op het ontbrekende struikje na, vrijwel identiek aan versie één. Ma-haar lieve mensen, de tweede tekening voelt wél goed aan: expressiever, écht gemeend en eerlijk! (Dus dat zal voor die tekeningen van Kees dan ook wel gelden...) (Als ik mezelf teveel aanstel moeten jullie het maar zeggen.)

Over het logo ga ik nog even met de vormgever overleggen. Ik twijfel tussen versie één en vier. Of misschien moeten we maar gewoon een leuk druklettertje zoeken. Later meer.